ganun pala yung feeling pag nakakita ka ng aborted baby..
parang na suck yung life out of them..
sobrang fragile pa nung fetus and yet makikita mo na he tried his best para mabuhay..
pero wala talaga, yun ang ginusto ng magulang nya..
a friend of mine said na, its much better na nga daw na gano kesa mag suffer pa for many years yung bata.. pero para sa aken its life, and life is something to be treasured..
mabalik nga ako dun sa baby, edi yun nga we blessed her..
tapos nilinis and put it in the box then binigay sa parents nya, kung saan bahala na sila kung saan man nila ililibing yung bata.. nakakaawa yung bata but at the same time dko maiwaang tumawa
binangungot kc yung classmate ko for how many days after that inccident..
naisip ko tuloy paano na kung midwives na talaga kami and we have to do something like tha all by ourselves na.. baka lalo xang bangungutin >.<
Tuesday, June 2, 2009
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

0 comments:
Post a Comment